دست هایی پر از .. هیــــــچ

.. یک هیـچ تـو را د ید َم، و دو ید َمـــــــــ

 

 

 

 

                     سلآم مُسافر ِ نیآمده ــى ِ من

                     مُسافر ِ نیآمدنـی ِ من!

                     می دانــــــی ؟!

                     دلَ ــــم براــی ِ تمـآم ِ لحظــ ه های ِ پآک ِ زمین

                     تنــــــــــــــــــــگ شده است ..

                     برای ِ تمام ِ واژه های ِ سراسیمه ام

                     که در هَـم و نا خوانا و پُر غلطـ

                     دل ِ سپید ِ دفتر ِ شعرَـــم را خط می انداخـت

                     تا مُسافرــی بی آید از راه ِ کویــر

                     و ستارگان ِ آسمان ِ روشنَ ـــش را

                     به واژه هایَ ــم، هدیه دهــد !

                      ..

                     برای ِ تمام اشک هایی که در خلوت ِ ابرــى ِ دل

                     بارید و

                     کسی ندید و بو نکشید،

                     تا ذهن ِ بینی اش پر شود از بوـــی ِ خـآک

                     بوــى ِ خـآک ِ بآرآن خورده

                      ..

                     دلَ ـم برای ِ تمام ِ روزهای ِ رفته

                     تمام روزهای ِ نیآمده

                     برای سپیدــی ِ شهری که سیاه شد!

                      ..

                     دلَ ــــــم تنـــــــگ است!

                      ..

 

                     بیـآ و صفحه ـــی ِ مرآ ورق بزن

                     آخر این نانوشته پُر است،

                     از هواـــــــی ِ تـــ و  .!..

 

 

بود شد در ٢٦ اردیبهشت ۱۳٩۱ ساعت ۱٢:۳٠ ‎ق.ظ _ نقش قلم م.. سکوت _ نهفتـ ه گاه سٌـخن ()

 

 

 

                سُـکوت که می شود

                   مَـ ن آغاز می شوَــم

                         در امتداد ِ آخرین هجاــی ِ نانوشتـ ه

                         پهلو می گیـرم

                                              و پُـشت به پشت ِ آفتاب

                         به تماشای ِ طلوع ِ آسْـمان می نشینم  ــ

 

                           بیآ و لحظه اــى سُـکوت شو ..

                        این صُـبح صـآدق حرف ها می زند

                                 با گوش ِ شنیدنَ ـت   .!

 

 

بود شد در ٢٤ اردیبهشت ۱۳٩۱ ساعت ۱٢:۳٠ ‎ق.ظ _ نقش قلم م.. سکوت _ نهفتـ ه گاه سٌـخن ()

 

 

                

                    ..  !

                 روزـــــــی خواهـَد آمد که به التهابــ ِ خیس ِ این روزهایَ ــم می خندَ ــم

                 به قــلــب ِ ورَم کرده از اصابتــ ِ مُشت ِ روزگار

                 روزـــــــی خواهـَد آمد و من التیآم خواهـَم گرفتـــــــــ..

                 و در آن روز نمی دانـَم تو در کجآ ایستاده اـــی و

                 به چه حال گرفتار ..

                 اــــــی تویی که مـَرآ ویران می خواهــی

                 مَـ ن آبادآن ــترین قلب ِ دُنیآ در سینـ ه ام می تپَد .

 

             

                 مَـ ن از قرن هآی ِ پُر اضطرآب آمدَم

                 تا نفس ـــی آرآم بگیرَ ـــم

                                                          ..

                 این زمین هم جای ِ من نبود

                 باید به خآک ـــی دیگر گــُریخت، در قرن ـــی دورتـــــــــــــر .!

                

 

                                                                                                          یک نقطه تا پایآن .    

 

بود شد در ۱٢ اردیبهشت ۱۳٩۱ ساعت ۱:٥٠ ‎ب.ظ _ نقش قلم م.. سکوت _ نهفتـ ه گاه سٌـخن ()


Design By : Night Skin